Σήμερα η κηδεία του συγγραφέα, φιλόσοφου και δημοσιογράφου Γιώργου Μανιάτη




Σήμερα η κηδεία του συγγραφέα, φιλόσοφου και δημοσιογράφου Γιώργου Μανιάτη

Έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της Πέμπτης ο συγγραφέας, συνθέτης, φιλόσοφος, ποιητής, ρεπόρτερ και δημοσιογράφος, Γιώργος Μανιάτης. Η πολιτική κηδεία του θα γίνει την Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2018 και ώρα 13:45 μ.μ. στην αίθουσα πολιτικών τελετών του νεκροταφείου Ζωγράφου. Θα ακολουθήσει εκδήλωση από του μαθητές του.

Ο Γιώργος Μανιάτης γεννήθηκε το 1939 στη Μεσσήνη και μεγάλωσε στο Νέο Ψυχικό. Ατίθασος από παιδί, στα 15 του κατατάχθηκε στη Σχολή Ναυτοπαίδων Πόρου (1954-1956). Σε ηλικία 17 ετών εγκατέλειψε την σχολή και εγκαταστάθηκε στο Βέλγιο, όπου εργάστηκε σε ανθρακωρυχείο. Στα 18 του χρόνια έφυγε στο Παρίσι, κατατάχτηκε στη Λεγεώνα των Ξένων και βρέθηκε στην Αλγερία κατά τη διάρκεια του πολέμου ανεξαρτησίας της  το 1959. Παρέμεινε λεγεωνάριος επί τρεισήμισι χρόνια, καταγράφοντας τις θηριωδίες των Γάλλων εναντίον των Αλγερινών. Από την πρώτη στιγμή γνωρίζει την πειθαρχία της Λεγεώνας, αντιλαμβάνεται το λάθος, η συμμετοχή του σε έναν μισθοφορικό στρατό έγινε μέσα σε μια εφηβική παρόρμηση, ήταν ακόμη παιδί και ένα σωρό παραμύθια των μισθοφόρων τον έπεισαν και τον έκαναν να φορέσει τη στολή. Από την πρώτη στιγμή αντιστέκεται, μάλιστα ζήτησε να γίνει μουσουλμάνος για να καταλάβει τους Αλγερινούς, όμως εκείνοι του αρνήθηκαν.
Από την πρώτη μέρα στο Σίντι Μπελ Αμπές γεννήθηκε η ανάγκη να καταγράψει την εμπειρία του σε ένα ημερολόγιο, ένα βιβλίο, που ακόμη και σήμερα είναι ζωντανό! Εκείνο θέτει όλα τα ζητήματα, έκανε ερωτήσεις και ζητούσε με επιμονή τις απαντήσεις και ο Μανιάτης το υπηρέτησε πιστά, γέμισε τις διψασμένες λευκές σελίδες του. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι αυτό το βιβλίο τον κράτησε στη ζωή.
Ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός το 1963 θα γράψει στον Ταχυδρόμο μια κριτική για το μοναδικό βιβλίο-ντοκουμέντο του Μανιάτη:
«...Αν το βιβλίο του Ηλία Βενέζη "Νούμερο" είναι το χρονικό της προσφυγιάς, το βιβλίο του Μανιάτη είναι το χρονικό της μετανάστευσης! Μες στην καυτή κι αιματοβαμμένη Αλγερία, ο Μανιάτης αρματωμένος μέχρι τα μπούνια, αρνιέται να σκοτώσει. Κι είναι αυτή η αντίσταση του στον οργανωμένο φόνο, ότι δίνει στο ημερολόγιο του την διάσταση του σύγχρονου υπαρξιακού ήρωα..."
Στις 7 Γενάρη 1961, λίγους μήνες πριν συμπληρώσει την πενταετία και πάρει το απολυτήριο, δεν άντεξε την ανείπωτη βια της Λεγεώνας, λιποτάκτησε μαζί με τον Ιταλό Λεγεωνάριο Marco Zanchetta. Οι λιποτάκτες περπάτησαν 21 μέρες στη Σαχάρα δίχως φαγητό, χωρίς νερό! Θα φτάσουν στο σημείο να σέρνονται στην έρημο και να ξεδιψούν με τα ούρα τους!
Τελικά θα τα καταφέρνουν, η σωτηρία ήταν στα χέρια των Τουαερέγκ στη γειτονική Λιβύη κι εκεί τα προβλήματα δεν είναι λίγα. Θεωρήθηκαν κατάσκοποι και ο Μανιάτης έμεινε 2 μήνες φυλακή στην Τρίπολη, όσο για τη Λεγεώνα καταδικάστηκε ερήμην από το γαλλικό στρατοδικείο σε 10 χρόνια κάθειρξη. Τα επόμενα χρόνια γράφει με πάθος, δημοσιογραφεί και παρακολουθεί από κοντά τις πολιτικές εξελίξεις της χώρας μας.
Το 1963 συμμετέχει στην ίδρυση της νεολαίας Λαμπράκη. Συνδέεται με τον Β. Βασιλικό, τον Στ. Τσίρκα, τον Διον. Φωτόπουλο, συνεχίζει να πρωτοπορεί με την γραφή του. Το 1964 κερδίζει το πρώτο βραβείο ποίησης με θέμα την Ειρήνη.
Από την πρώτη μέρα της δικτατορίας θα κυνηγηθεί και ο Μανιάτης προσποιούμενος τον αδελφό του, τον Βαγγέλη και θα πετύχει να ξεφύγει από τα χέρια της ασφάλειας! Θα ταξιδέψει και θα ζήσει παράνομα στο Παρίσι αφού εκρεμούσε η καταδίκη της Λεγεώνας. Μαζί με τον Πάμπλο συμμετέχει στην ίδρυση της οργάνωσης «Αντίσταση» και στην έκδοση εφημερίδας. Το 1968 φτιάχνει την οργάνωση «Ευρετήριο» και το 1970 ταξιδεύει στην Αμερική.
Ζωγραφίζει, γράφει και παίρνει το πρώτο βραβείο ποίησης σε πανελλήνιο διαγωνισμό για την Ειρήνη. Αρθρογραφεί στην εφημερίδα "Ελευθερία".
Το 1973 ταξιδεύει στη Χιλή και γράφει για τις τελευταίες στιγμές του Σαλβατόρ Αλιέντε ευρισκόμενος στο Προεδρικό Μέγαρο όταν το κανονιοβολούσε ο δικτάτορας Πινοσέτ. Επιστρέφει στην Αθήνα όπου πάλι κρύβεται μετά τα  γεγονότα του Πολυτεχνείου. Την ίδια χρονιά ξεκινά την ενασχόλησή του με την μουσική, μαθαίνει τρίχορδο μπουζούκι φέρνοντας στο προσκήνιο το νέο ρεμπέτικο και το 1978 δημιουργεί την πρώτη ορχήστρα με την ονομασία ¨Ευρετήριο¨.
Εμφανίζεται σε συναυλίες και μπουάτ, οργανώνει μαθήματα μουσικής και μουσικές εκδηλώσεις για το νέο ρεμπέτικο και ασχολείται με την έκδοση ενός περιοδικού για την ακοή πάντοτε αφιλοκερδώς. Από το 1983 το ¨Ευρετήριο¨ στεγάζεται Ιπποκράτους 15 στην πανεπιστημιακή λέσχη του Πανεπιστημίου Αθηνών, ως μέρος του θεατρικού τμήματος, διδάσκοντας μουσική, χορό και ελληνοπρεπή στάση ζωής σε εκατοντάδες φοιτητές, ενώ επεκτείνεται στην μουσική έρευνα και την ανακατασκευή των βασικών μουσικών οργάνων των Αρχαίων Ελλήνων, δίδοντας με αυτά συναυλίες  αρχαίας Ελληνικής μουσικής στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Το ¨Ευρετήριο¨ δημιούργησε περισσότερα από 800 νέα τραγούδια, κανένα εκ των οποίων δεν επέτρεψε να βρεθεί στην δισκογραφία.
Το 1980 τον βρίσκει σε μυστική αποστολή στην Τουρκία του πραξικοπηματία Kenan Evren, μαζί με μαθητή του πρώτου ¨Ευρετηρίου¨ να αναζητά αγνοουμένους της Κύπρου.
  Έχει εκδώσει μέσω του εκδοτικού οίκου ¨ΕΣΤΙΑ¨ τα σπουδαία βιβλία: "Δραπέτευσα από τη Λεγεώνα των Ξένων" 1961, "Objet sans valeur" 1972, "Ο Μίδας βασιλιάς έχει αυτιά γαϊδάρου ή εκατέρωθεν της ουσίας" 1972, "Η μυθολογία του ενός ή η μυθολογία του άλλου" 1975, "Έξεργα" 1976,  "Η συν-έν-τευξη ή για να εξηγούμεθα" 1976, "Πρώτη αγάπη" 1989. Μεγάλο μέρος των έργων του παραμένει ανέκδοτο, όπως το σπάνιο έργο του ¨Αρχαιολογία της ακοής¨,  ¨΄Εξω οι Ελληνικάνοι¨ κλπ.
Σταθμός του έργου του η περίφημη διάλεξή του για την Ελληνική μουσική  ¨Ρεμπέτικο και Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές¨ στους Δελφούς το 1986, στα πλαίσια του πρώτου παγκόσμιου συνεδρίου Ελληνικής μουσικής.
Μια σπουδαία μελέτη του για την μουσική, το τραγούδι, τον χορό και την αρχαία Ελλάδα, βρίσκεται στο YouTube ¨Ευρετήριο 1 – 7¨ και αποτελείται από επτά 45λεπτα ντοκιμαντέρ.
Επιμέλεια: Πάνος Ευθυμίου
ΠΗΓΗ: Βιβλιονετ, in.gr, HuffingtonPost

Σχόλια