Αριστερά, Κίνημα και Εξουσία: Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;



Αριστερά, Κίνημα και Εξουσία: Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;
Ανέστης Ταρπάγκος

Το συμπέρασμα για τη σημερινή συγκυρία της απεργιακής άπνοιας και της κινηματικής αφλογιστίας είναι ότι ο εργαζόμενος λαϊκός κόσμος σε πολλαπλές περιπτώσεις σε μια τόσο κρίσιμη πενταετία (2010 – 15) ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις των καιρών,
με τις πανεργατικές κινητοποιήσεις και τις πολιτικές εκλογικές επιλογές. Εμείς ως Αριστερά και ταξικό εργατικό κίνημα δεν σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων.

Τόσο με την Πα­νερ­γα­τι­κή Απερ­γία των ΓΣΔΕΕ – ΑΔΕΔΥ, που είχε υπο­στη­ρι­χθεί από τις τα­ξι­κές συν­δι­κα­λι­στι­κές πα­ρα­τά­ξεις, της 14-Δε­κεμ­βρί­ου-2017, όσο και με  την Πα­νελ­λα­δι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση Ερ­γα­τι­κών Κέ­ντρων, Ομο­σπον­διών και πρω­το­βάθ­μιων σω­μα­τεί­ων, χωρίς την συμ­με­το­χή της ΓΣΕΕ, της 12-Ια­νουα­ρί­ου-2018, απέ­να­ντι στα προ­α­παι­τού­με­να της  τρί­της αξιο­λό­γη­σης και το πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο, η απερ­για­κή συμ­με­το­χή που κα­τα­γρά­φη­κε ήταν εξαι­ρε­τι­κά πε­ριο­ρι­σμέ­νη φτά­νο­ντας σε επί­πε­δα ναδίρ. Το ίδιο είχε συμ­βεί με τις πα­νερ­γα­τι­κές απερ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις του Μαΐου 2016 και αντί­στοι­χα του Μαίου 2017, για την απο­τρο­πή της ψή­φι­σης των εφαρ­μο­στι­κών νόμων του τρί­του μνη­μο­νί­ου, που δεν είχαν ση­μειώ­σει κα­νε­νός εί­δους στοι­χειώ­δη ερ­γα­τι­κή συμ­με­το­χή. Σε όλες αυτές τις συ­γκυ­ρί­ες μά­λι­στα δια­κυ­βεύ­ο­νται μεί­ζο­να κοι­νω­νι­κά ζη­τή­μα­τα όπως ο νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού των συ­ντά­ξε­ων και η κα­τάρ­γη­ση της προ­σω­πι­κής δια­φο­ράς, η υψηλή φο­ρο­λό­γη­ση των αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νων μι­κρο­α­στι­κών στρω­μά­των, η πα­ρα­πέ­ρα ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των δη­μό­σιων επι­χει­ρή­σε­ων και πε­ριου­σί­ας, ο δη­μο­σιο­νο­μι­κός κό­φτης, οι ηλε­κτρο­νι­κοί πλει­στη­ρια­σμοί κα­τοι­κιών, οι τρο­πο­ποι­ή­σεις του συν­δι­κα­λι­στι­κού νόμου σχε­τι­κά με τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις κή­ρυ­ξης απερ­γί­ας. Απο­τέ­λε­σμα αυτής της απου­σί­ας λαϊ­κής απερ­για­κής συμ­με­το­χής η ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα των όποιων απο­ψι­λω­μέ­νων κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων και η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή επι­κύ­ρω­ση  αυτών των μέ­τρων.

Η ερ­γα­τι­κή εξέ­γερ­ση προ­ϊ­όν προ­τρο­πών των πρω­το­πο­ριών;

          Αυτά απο­τε­λούν μια αδιαμ­φι­σβή­τη­τη αντι­κει­με­νι­κό­τη­τα που δεν μπο­ρεί να αγνο­εί­ται, δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται με στρου­θο­κα­μη­λι­σμούς, γιατί αν μη τι άλλο, σ’ αυτή την πε­ρί­πτω­ση ανα­πα­ρά­γε­ται συ­στη­μα­τι­κά η από­κρυ­ψη των αι­τιών αυτής της συν­δι­κα­λι­στι­κής αφλο­γι­στί­ας, και έτσι πα­ρε­μπο­δί­ζε­ται ο ου­σια­στι­κός εντο­πι­σμός των αλη­θι­νών όρων για την δυ­να­μι­κή επα­νά­καμ­ψη του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος. Μπρο­στά σ’ αυτή την αμεί­λι­κτη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έρ­χε­ται συχνά πυκνά στις σκέ­ψεις και στα χείλη αγω­νι­στών του ερ­γα­τι­κού και αρι­στε­ρού κι­νή­μα­τος η δια­πί­στω­ση ότι : «Ο κό­σμος έχει υπο­στεί κα­θί­ζη­ση, δεν κι­νη­το­ποιεί­ται πλέον, έχει απο­τρα­βη­χθεί στην ιδιω­τι­κό­τη­τά του, έχει λυ­γί­σει κάτω από το βάρος των μνη­μο­νια­κών πληγ­μά­των που έχει δε­χθεί, έχει πε­ριέλ­θει σε κα­τά­στα­ση αδρα­νο­ποί­η­σης». Μ’ άλλες λέ­ξεις δεν φταί­ει η πο­ρεία του πλοί­ου στο οποίο επι­βαί­νου­με, αλλά είναι το ζή­τη­μα ότι ο για­λός είναι στρα­βός, η δική μας πο­ρεία είναι ορθή με βάση τις πο­λι­τι­κές πυ­ξί­δες που έχου­με στα χέρια. Άλ­λω­στε εμείς προ­βά­λου­με ανα­γκαί­ες λαϊ­κές διεκ­δι­κή­σεις και ανά­γκες (προ­ά­σπι­ση συ­ντά­ξε­ων, απο­κα­τά­στα­ση μι­σθών, απο­τρο­πή απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σε­ων κοι­νω­φε­λών υπη­ρε­σιών και επι­χει­ρή­σε­ων κλπ.), και συ­νε­πώς δεν ευ­θυ­νό­μα­στε εμείς για το αν η ερ­γα­τι­κή τάξη δεν κι­νη­το­ποιεί­ται.

          Είναι όμως τα πράγ­μα­τα έτσι, είναι το αρι­στε­ρό κί­νη­μα και ο τα­ξι­κός συν­δι­κα­λι­σμός «μπρο­στά», στις απερ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις και στο δρόμο, και ο κό­σμος της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας, των ανέρ­γων και συ­ντα­ξιού­χων βρί­σκε­ται «πίσω» και αδυ­να­τεί, για πολ­λα­πλούς λό­γους, να ακο­λου­θή­σει τις «πρω­το­πο­ρί­ες» που έτσι βρί­σκο­νται απο­μο­νω­μέ­νες; Ισχυ­ρι­ζό­μα­στε ότι τα πράγ­μα­τα δεν είναι κατά κα­νέ­ναν τρόπο έτσι αν τα δούμε στην αλ­λη­λο­δια­πλο­κή των πα­ρα­μέ­τρων (πο­λι­τι­κών, κοι­νω­νι­κών και ιδε­ο­λο­γι­κών) που συν­θέ­τουν το ση­με­ρι­νό πρό­βλη­μα. Και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν μπο­ρεί κα­νείς να θε­ω­ρή­σει ότι οι ποι­κι­λό­μορ­φοι ακτι­βι­σμοί της ση­με­ρι­νής πε­ριό­δου μπο­ρούν να υπο­κα­τα­στή­σουν την πραγ­μα­τι­κή υπό­στα­ση
και κί­νη­ση ενός αλη­θι­νού απερ­για­κού ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος. Γιατί οι ακτι­βι­σμοί (είτε πρό­κει­ται για την προ­ά­σπι­ση του απερ­για­κού δι­καιώ­μα­τος, είτε για την προ­στα­σία της πρώ­της κα­τοι­κί­ας κλπ.), πα­ρό­λο τον μα­χό­με­νο φαι­νο­με­νι­κό τους χα­ρα­κτή­ρα δεν δη­μιουρ­γούν κοι­νω­νι­κό κί­νη­μα, και πολ­λές φορές δια­μορ­φώ­νουν την ψευ­δαί­σθη­ση ότι οι συμ­βο­λι­κές ακτι­βί­στι­κες κι­νή­σεις είναι το ίδιο το κί­νη­μα, το οποίο εντού­τοις απου­σιά­ζει.

          Στην τε­λευ­ταία οκτα­ε­τία της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης και των αλ­λε­πάλ­λη­λων μνη­μο­νί­ων η ελ­λη­νι­κή ερ­γα­τι­κή τάξη και ο ευ­ρύ­τε­ρος κό­σμος του λαϊ­κού κι­νή­μα­τος ανέ­δει­ξε μια σαφώς ώριμη και ρη­ξι­κέ­λευ­θη στάση που απο­τυ­πώ­θη­κε με τον πλέον κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κό τρόπο σε τρεις πε­ρι­πτώ­σεις :   Στην διάρ­κεια του πα­νελ­λα­δι­κού απερ­για­κού κι­νή­μα­τος 2010 – 12 και στο κί­νη­μα της Πλα­τεί­ας Συ­ντάγ­μα­τος – Στις εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις των βου­λευ­τι­κών εκλο­γών του Μαΐου και  Ιου­νί­ου 2012 καθώς και Ια­νουα­ρί­ου 2015 – Στο Δη­μο­ψή­φι­σμα για τα μνη­μό­νια της 5ης-Ιου­λί­ου-2015. Σε πόσες πε­ρι­πτώ­σεις έπρε­πε να κα­τα­γρα­φεί η πο­λι­τι­κή και κι­νη­μα­τι­κή ανά­τα­ξη της ερ­γα­τι­κής τάξης, των συ­ντα­ξιού­χων και της νε­ο­λαί­ας για να μπο­ρούν να πα­ρα­χθούν νι­κη­φό­ρα απο­τε­λέ­σμα­τα;

Οι λαϊ­κές τά­ξεις θέ­λη­σαν, η Αρι­στε­ρά μπό­ρε­σε ;

          Α) Στην πρώτη πε­ρί­πτω­ση των πα­νερ­γα­τι­κών απερ­για­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων με αφορ­μή την ψή­φι­ση του πρώ­του και δεύ­τε­ρου μνη­μο­νί­ου (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ), ένα ση­μα­ντι­κό τμήμα της ερ­γα­τι­κής τάξης συμ­με­τεί­χε συ­στη­μα­τι­κά στη διάρ­κεια δύο ολό­κλη­ρων χρό­νων απέ­να­ντι στις μειώ­σεις των μι­σθών, στην διο­γκού­με­νη ανερ­γία, στην απο­ψί­λω­ση των συ­ντά­ξε­ων, στην πε­ρι­κο­πή των κοι­νω­νι­κών δα­πα­νών κλπ. Και βέ­βαια αυτές οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις είχαν την υπο­στή­ρι­ξη των τα­ξι­κών συν­δι­κα­λι­στι­κών πα­ρα­τά­ξε­ων (ΠΑΜΕ, Συ­σπει­ρώ­σεις, Τμή­μα­τα Ερ­γα­τι­κής Πο­λι­τι­κής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και με­τέ­πει­τα ΜΕΤΑ), όπως και την κά­λυ­ψη των τρι­το­βάθ­μιων συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, οι οποί­ες και προ­φα­νώς ταυ­τό­χρο­να υπο­νό­μευαν αυτό τον συν­δι­κα­λι­στι­κό αγώνα με ποι­κί­λους τρό­πους.

Ωστό­σο το κύριο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό υπήρ­ξε η αυ­το­δύ­να­μη ερ­γα­τι­κή απερ­για­κή συμ­με­το­χή εφό­σον ο κό­σμος της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας έβλε­πε να κλο­νί­ζε­ται και να απο­δο­μεί­ται το κοι­νω­νι­κό στά­τους που είχε κα­τα­κτη­θεί τα­ξι­κά στις με­τα­πο­λι­τευ­τι­κές δε­κα­ε­τί­ες. Η δυ­να­μι­κή αυτή είχε αυ­θε­ντι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, δια­σφά­λι­ζε μα­ζι­κό­τη­τα, αν όχι σε όλες, του­λά­χι­στον σε ορι­σμέ­νες εμ­βλη­μα­τι­κές πα­νελ­λα­δι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις, δια­πνέ­ο­νταν από αγω­νι­στι­κή ελ­πι­δο­φό­ρα στάση, μπρο­στά στα τόσα σο­βα­ρά δια­κυ­βεύ­μα­τα της συ­γκυ­ρί­ας εφαρ­μο­γής των μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών. Συ­νε­πώς επρό­κει­το για μια τα­ξι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση με την πιο κυ­ριο­λε­κτι­κή ση­μα­σία του όρου που έφερ­νε σε ευ­θεία αντί­θε­ση την ελ­λη­νι­κή ερ­γα­τι­κή τάξη με τους αστι­κούς δια­χει­ρι­στι­κούς κομ­μα­τι­κούς μη­χα­νι­σμούς, τα κέ­ντρα της ελ­λη­νι­κής κε­φα­λαιο­κρα­τί­ας, τους υπε­ρε­θνι­κούς ευ­ρω­παϊ­κούς οι­κο­νο­μι­κούς θε­σμούς. Η απο­νο­μι­μο­ποί­η­ση της αστι­κής κοι­νο­βου­λευ­τι­κής εξου­σί­ας προ­σλάμ­βα­νε τε­ρά­στιες δια­στά­σεις, εξαι­ρε­τι­κά απει­λη­τι­κές για την ίδια την αστι­κή κοι­νω­νι­κή κυ­ριαρ­χία, ιδιαί­τε­ρα μά­λι­στα με τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις στην Πλα­τεία Συ­ντάγ­μα­τος που αντι­με­τώ­πι­σε την βίαιη αστυ­νο­μι­κή κα­τα­στο­λή το κα­λο­καί­ρι 2011.

Β) Στην δεύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση των εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σε­ων του Μαίου 2012, Ιου­νί­ου 2012 και Ια­νουα­ρί­ου 2015, κα­τα­γρά­φη­κε η άνευ προη­γου­μέ­νη εκλο­γι­κή απο­νο­μι­μο­ποί­η­ση του ΠΑΣΟΚ και η εξί­σου άνευ προη­γου­μέ­νου εκτό­ξευ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Το πα­νερ­γα­τι­κό απερ­για­κό κί­νη­μα της πρώ­της μνη­μο­νια­κής διε­τί­ας, πα­ρό­λες τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις που είχε ανα­πτύ­ξει, δεν κα­τόρ­θω­σε να απο­τρέ­ψει την επι­βο­λή των δύο πρώ­των μνη­μο­νί­ων, και έτσι ανα­ζή­τη­σε μα­ζι­κά πο­λι­τι­κή διέ­ξο­δο «προς τα αρι­στε­ρά». Έτσι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ από το 4,5% του Οκτω­βρί­ου 2009  περ­νά­ει στο 17% του Μαίου 2012 και στη συ­νέ­χεια στο 27% του Ιου­νί­ου 2012 για να κα­τα­λή­ξει στην σχε­τι­κή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία του Ια­νουα­ρί­ου 2015 του 36,5%, πράγ­μα που επα­να­λαμ­βά­νε­ται τον Σε­πτέμ­βριο 2015. Την ίδια στιγ­μή που το ΠΑΣΟΚ το οποίο απο­τέ­λε­σε την αιχμή του δό­ρα­τος της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής ξε­κι­νά­ει την κα­θο­δι­κή πο­ρεία από το 44% (Οκτώ­βριος 2009) προς το 13% (Μάιος – Ιού­νιος 2012) για να κα­τα­λή­ξει στο 4,5% (Ια­νουά­ριος 2015) και στο 6,5% (Σε­πτέμ­βριος 2015). Η κοι­νω­νι­κή λαϊκή βάση της ελ­λη­νι­κής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας στρά­φη­κε μα­ζι­κά προς την ελ­λη­νι­κή Ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά, ενώ η ΝΔ από το 33,5% του Οκτω­βρί­ου 2009 μειώ­θη­κε στο 28%-29% στις επό­με­νες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις, και η μεί­ω­ση αυτή διο­χε­τεύ­τη­κε προς την άνοδο της Χρυ­σής Αυγής στο 6,5%. Απε­να­ντί­ας το ΚΚΕ ενώ φτά­νει το 8,5% τον Μάιο του 2012, από εκεί και πέρα και μέχρι τον Σε­πτέμ­βριο 2015 πέ­φτει στο 5,5%, ενώ η Ανταρ­σύα πα­ρα­μέ­νει στα­θε­ρά σε επί­πε­δο εκ­προ­σω­πή­σε­ων της τάξης του 1%.

Η πα­ρά­θε­ση αυτών των γνω­στών εκλο­γι­κών απο­τε­λε­σμά­των γί­νε­ται για να κα­τα­δει­χθεί ότι ο ερ­γα­ζό­με­νος κό­σμος της λαϊ­κής βάσης της χρε­ο­κο­πη­μέ­νης σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, αφού έδωσε την διετή απερ­για­κή μάχη, στρά­φη­κε προς την Αρι­στε­ρά, ενώ με την κρίση πο­λι­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης που είχε προ­κύ­ψει θα μπο­ρού­σε να έχει στρα­φεί και προς άλλες κα­τευ­θύν­σεις αστι­κού αντι­δρα­στι­κού χα­ρα­κτή­ρα. Αν αυτό δεν είναι δείγ­μα ου­σια­στι­κής πο­λι­τι­κής ωρι­μό­τη­τας της ερ­γα­τι­κής τάξης, τότε τι είναι ; Και προ­φα­νώς στρά­φη­κε προς  την αρι­στε­ρή εκεί­νη υπο­κει­με­νι­κό­τη­τα που έθετε το ζή­τη­μα της άμε­σης διεκ­δί­κη­σης της κυ­βερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας από ρι­ζο­σπα­στι­κές και αντι­μνη­μο­νια­κές θέ­σεις και ενω­τι­κής απεύ­θυν­σης προς το σύ­νο­λο των αρι­στε­ρών δυ­νά­με­ων. Απε­να­ντί­ας το ΚΚΕ, στο βαθμό που απέ­φευ­γε να συμ­με­τά­σχει σε μια συμ­μα­χι­κή συ­μπα­ρά­τα­ξη και να θέσει το ζή­τη­μα της κομ­μου­νι­στι­κής συμ­με­το­χής στη δια­κυ­βέρ­νη­ση, όχι μόνον δεν συ­σπεί­ρω­σε ούτε ένα μικρό μέρος αυτής της μα­ζι­κής πο­λι­τι­κής με­τα­κί­νη­σης, αλλά είδε τις δυ­νά­μεις του σχε­δόν να υπο­δι­πλα­σιά­ζο­νται. Είναι αλή­θεια ότι η μο­να­δι­κή αρι­στε­ρή πο­λι­τι­κή δύ­να­μη που έθετε αυτά τα ζη­τή­μα­τα (συμ­μα­χία όλων των αρι­στε­ρών σχη­μά­των, διεκ­δί­κη­ση της πο­λι­τι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης, αντι­μνη­μο­νια­κός και εν δυ­νά­μει αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κός προ­σα­να­το­λι­σμός) δεν ήταν άλλη από την Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα που λει­τουρ­γού­σε εντός του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, άλλο αν δεν κα­τόρ­θω­σε να αντα­πο­κρι­θεί στη συ­νέ­χεια σ’ αυτό το μέ­γι­στο ιστο­ρι­κό κα­θή­κον. Συ­μπε­ρα­σμα­τι­κά, και στη συ­γκυ­ρία του κα­λο­και­ριού 2012 ο ερ­γα­ζό­με­νος λαϊ­κός κό­σμος, που επί δε­κα­ε­τί­ες πα­ρέ­με­νε εγκλω­βι­σμέ­νος στην σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κή πο­λι­τι­κή του ΠΑΣΟΚ, επέ­λε­ξε την Αρι­στε­ρά στο εκλο­γι­κό επί­πε­δο, ως φορέα δυ­νη­τι­κής ανά­δει­ξης και πραγ­μα­το­ποί­η­σης των επι­διώ­ξε­ών του. Ήταν δυ­νά­μεις της  Αρι­στε­ράς που του γύ­ρι­σαν την πλάτη,  ήταν σχη­μα­τι­σμοί της  Αρι­στε­ράς που δεν κα­τόρ­θω­σαν να οδη­γή­σουν αυτή την εκ­προ­σώ­πη­ση σε μια απο­τε­λε­σμα­τι­κή πο­ρεία (μειο­ψη­φι­κή θέση της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας), ήταν η Αρι­στε­ρά που χρη­σι­μο­ποί­η­σε εκ των υστέ­ρων αυτές τις ερ­γα­τι­κές πο­λι­τι­κές εκ­προ­σω­πή­σεις για την υπο­στή­ρι­ξη και υλο­ποί­η­ση της αστι­κής μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής (μι­κρο­α­στι­κή τε­χνο­κρα­τι­κή πλειο­ψη­φία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ).

Με μια ενω­τι­κή αντι­μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή κυ­βερ­νη­τι­κής εναλ­λα­κτι­κής λύσης, οι δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς (Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα, ΚΚΕ, Ανταρ­σύα) θα διέ­θε­ταν στις εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις Ιου­νί­ου 2012 και Ια­νουα­ρί­ου 2015 επαρ­κείς δε­κά­δες βου­λευ­τι­κών εδρών που θα μπο­ρού­σαν να «αιχ­μα­λω­τί­σουν» την μι­κρο­α­στι­κή εκ­συγ­χρο­νι­στι­κή πλειο­ψη­φία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (που θα διέ­θε­τε σαφώς μι­κρό­τε­ρη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση). Έτσι θα την υπο­χρέ­ω­ναν να εφαρ­μό­σει άμεσα ένα βα­σι­κό λαϊκό ρι­ζο­σπα­στι­κό κυ­βερ­νη­τι­κό πρό­γραμ­μα που θα άνοι­γε νέους συ­γκρου­σια­κούς δρό­μους εξέ­λι­ξης των πραγ­μά­των. Στην αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση θα κα­τα­ψή­φι­ζαν την κυ­βέρ­νη­ση και θα την ανέ­τρε­παν διεκ­δι­κώ­ντας την πλειο­ψη­φία στην επα­να­λη­πτι­κή εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση. Και αν ακόμη οι μι­κρο­α­στοί τε­χνο­κρά­τες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ συμ­μα­χού­σαν με τις αστι­κές μνη­μο­νια­κές δυ­νά­μεις (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ), όπως έγινε τον μοι­ραίο Αύ­γου­στο 2015, θα είχαν από­λυ­τα ελεύ­θε­ρο το αντι­πο­λι­τευ­τι­κό πεδίο απέ­να­ντι στο τρι­πλό αυτό μνη­μο­νια­κό αστι­κό τόξο, με πολύ ση­μα­ντι­κές προ­ο­πτι­κές πλειο­ψη­φι­κής λαϊ­κής συ­σπεί­ρω­σης.

Γ) Σε ένα τρίτο επί­πε­δο στην πε­ρί­ο­δο Ιου­νί­ου 2012 – Ια­νουα­ρί­ου και Σε­πτεμ­βρί­ου 2015, δια­με­σο­λά­βη­σαν με­ταλ­λά­ξεις στη συ­νο­λι­κή φυ­σιο­γνω­μία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που συ­νέ­χι­ζε να δια­τη­ρεί τις λαϊ­κές του εκ­προ­σω­πή­σεις, οι οποί­ες και τρο­πο­ποί­η­σαν ρι­ζι­κά το τοπίο. Ενώ οι ερ­γα­τι­κές εκ­προ­σω­πή­σεις πα­ρέ­με­ναν απο­κλει­στι­κά στο εκλο­γι­κό επί­πε­δο (χωρίς να με­τα­σχη­μα­τί­ζο­νται σε ορ­γα­νι­κές σχέ­σεις ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και ερ­γα­τι­κής τάξης), ο ίδιος ο πο­λι­τι­κός σχη­μα­τι­σμός της Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς κυ­ριαρ­χή­θη­κε από τις μι­κρο­α­στι­κές εκ­συγ­χρο­νι­στι­κές δυ­νά­μεις του ΣΥΝ στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, πράγ­μα που ξε­κί­νη­σε την στα­δια­κή διο­λί­σθη­ση προς την αστι­κή πο­λι­τι­κή, καθώς είχε δρο­μο­λο­γη­θεί η πο­ρεία προς την δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας, με την ακύ­ρω­ση του συ­νε­δρια­κού προ­γράμ­μα­τος, την ελα­χι­στο­ποί­η­ση του προ­γράμ­μα­τος της Θεσ­σα­λο­νί­κης, και τε­λι­κά την ακύ­ρω­ση και αυτών τού­των των στοι­χειω­δών σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κών εξαγ­γε­λιών του τε­λευ­ταί­ου. Οι λαϊ­κές εκ­προ­σω­πή­σεις απο­τέ­λε­σαν αντι­κεί­με­νο «χρη­σι­μο­ποί­η­σης» για να μπο­ρέ­σει να ξε­δι­πλω­θεί ολό­κλη­ρο το αστι­κό δια­χει­ρι­στι­κό προ­σω­πείο του πυ­ρή­να της ιστο­ρι­κής ανα­νε­ω­τι­κής Αρι­στε­ράς, οδη­γώ­ντας στη νο­μι­μο­ποί­η­ση των δύο πρώ­των μνη­μο­νί­ων και στην ψή­φι­ση του τρί­του μνη­μο­νί­ου και των εφαρ­μο­στι­κών του νόμων (Μάιος 2016 - 2017, Ια­νουά­ριος 2018).

Ως η τρίτη δύ­να­μη της ελ­λη­νι­κής Αρι­στε­ράς, ως Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα εντός του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν ακο­λου­θή­σα­με την ανα­γκαία τα­κτι­κή του «εντός, εκτός και άλ­μα­τος προς τα μπρός», και γι’ αυτό στο τέλος, πα­ρό­λη την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή μας στάση που έσωσε την τιμή του αρι­στε­ρού κι­νή­μα­τος την τε­λευ­ταία στιγ­μή (κα­τα­ψή­φι­ση του τρί­του μνη­μο­νί­ου τον Αύ­γου­στο 2015) βρε­θή­κα­με ου­σια­στι­κά στο «κενό». Απο­δε­χθή­κα­με τον ρόλο της «θε­σμι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης» εντός των ορίων του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (τη στιγ­μή που αυτός με­ταλ­λασ­σό­ταν τα­χύ­τα­τα), δεν δώ­σα­με υλική μορφή σε ορ­γα­νι­κές σχέ­σεις με τα λαϊκά στρώ­μα­τα που είχαν στη­ρί­ξει εκλο­γι­κά τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν με­τα­σχη­μα­τί­σα­με τις θέ­σεις μας σε αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση, συρ­θή­κα­με και εμείς στη λο­γι­κή της «κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ανα­μο­νής» και του εκλο­γι­κι­σμού, δεν δια­μορ­φώ­σα­με κοι­νω­νι­κό κί­νη­μα σε αντι­στοι­χία με το ερ­γα­τι­κό λαϊκό μας σώμα, επι­χει­ρού­σα­με δια­λε­κτι­κές συν­θέ­σεις τη στιγ­μή που η απέ­να­ντι πλευ­ρά ήταν κά­θε­τα εχθρι­κή και μι­κρο­α­στι­κός τοί­χος που κι­νού­νταν στις δικές της εκ­συγ­χρο­νι­στι­κές συ­ντε­ταγ­μέ­νες, μ’ άλλες λέ­ξεις δεν με­τα­τρέ­ψα­με την εκλο­γι­κή λαϊκή εκ­προ­σώ­πη­ση σε ισχυ­ρή ερ­γα­τι­κή μα­ζι­κή δύ­να­μη, ικανή την ανα­γκαία στιγ­μή να μπο­ρεί να επι­βάλ­λει μια ρι­ζο­σπα­στι­κή αντι­μνη­μο­νια­κή πο­ρεία. Μ’ αυτή την έν­νοια, σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση, και εμείς δεν αντα­πο­κρι­θή­κα­με με επάρ­κεια, συ­νεί­δη­ση και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα στον ρόλο που μας ανέ­θε­τε η αρι­στε­ρή στρο­φή του μι­σθω­τού ερ­γα­ζό­με­νου κό­σμου, των ανέρ­γων, της  νε­ο­λαί­ας και των συ­ντα­ξιού­χων. Δώ­σα­με τη μάχη στο αντί­πα­λο γή­πε­δο του αστι­κού κοι­νο­βου­λευ­τι­σμού και την χά­σα­με (Αύ­γου­στος 2015) και δεν προ­ε­τοι­μά­σα­με αυτή την αντι­πα­ρά­θε­ση στα τα­ξι­κά γή­πε­δα του ερ­γα­τι­κού και λαϊ­κού κι­νή­μα­τος. Λει­τουρ­γή­σα­με με τα δυο πόδια εντός του με­ταλ­λασ­σό­με­νου ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, απο­δε­χό­με­νοι σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση την ασφυ­κτι­κή μι­κρο­α­στι­κή ηγε­μο­νία, δεν λει­τουρ­γή­σα­με με το ένα πόδι εκτός του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (στο πεδίο της κοι­νω­νι­κής τα­ξι­κής δια­πά­λης), και έτσι δεν στα­θή­κα­με επαρ­κείς να κά­νου­με το «άλμα προς τα μπρός».

Δ) Τέλος ο επί­λο­γος αυτής της πο­ρεί­ας δια­δρα­μα­τί­στη­κε με το Δη­μο­ψή­φι­σμα του Ιου­λί­ου 2015, όπου για μια και­νού­ρια φορά ο κό­σμος της ερ­γα­τι­κής τάξης, της νε­ο­λαί­ας και όλων των υπο­τε­λών κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των, επέ­τυ­χε το μέ­γι­στο για την Αρι­στε­ρά ιστο­ρι­κά πο­σο­στό του 62% (πράγ­μα που μόνο με την εα­μι­κή πε­ρί­ο­δο του πρώ­του μισού της δε­κα­ε­τί­ας του 1940 μπο­ρού­σε να συ­γκρι­θεί), μέσα από μια αυ­θε­ντι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση των δύο τα­ξι­κών συ­να­σπι­σμών, λαϊ­κού και αστι­κού. Και σ’ αυτή την πε­ρί­πτω­ση το μεν ΚΚΕ, πα­ρό­λη την κα­τα­φα­νέ­στα­τη λαϊκή ετυ­μη­γο­ρία του «όχι», απεί­χε από την μάχη του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, ανα­δει­κνύ­ο­ντας μια εξαι­ρε­τι­κά στρε­βλή, αν μη τι άλλο, αντί­λη­ψη για την τα­ξι­κή πάλη του κι­νή­μα­τος σε όλα τα επί­πε­δα. Η δε μι­κρο­α­στι­κή πλειο­ψη­φία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με­τα­τρέ­πο­ντας το «όχι» στο «ναι» στο τρίτο μνη­μό­νιο, κα­τα­βα­ρά­θρω­σε τις ερ­γα­τι­κές λαϊ­κές εκ­προ­σω­πή­σεις στα τάρ­τα­ρα, με ανυ­πο­λό­γι­στες μέχρι σή­με­ρα συ­νέ­πειες για το μέλ­λον του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς. Η Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα και η Ανταρ­σύα που δώ­σα­με τη μάχη του Δη­μο­ψη­φί­σμα­τος δεν εί­χα­με πλέον τις δομές, τις ερ­γα­τι­κές αντι­στοι­χή­σεις, την ιδε­ο­λο­γι­κή αίγλη, τις κοι­νω­νι­κές συ­γκρο­τή­σεις να με­τα­τρέ­ψου­με την λαϊκή αυτή ψήφο σε κι­νη­μα­τι­κή δύ­να­μη απο­τρο­πής του τρί­του μνη­μο­νί­ου και της ήττας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που άλ­λα­ζε στρα­τό­πε­δο.

Το συ­μπέ­ρα­σμα για τη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία της απερ­για­κής άπνοιας και της κι­νη­μα­τι­κής αφλο­γι­στί­ας είναι ότι ο ερ­γα­ζό­με­νος λαϊ­κός κό­σμος σε πολ­λα­πλές πε­ρι­πτώ­σεις σε μια τόσο κρί­σι­μη πε­ντα­ε­τία (2010 – 15) αντα­πο­κρί­θη­κε στις απαι­τή­σεις των και­ρών, με τις πα­νερ­γα­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις και τις πο­λι­τι­κές εκλο­γι­κές επι­λο­γές. Εμείς ως Αρι­στε­ρά και τα­ξι­κό ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα δεν στα­θή­κα­με στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων, του γυ­ρί­σα­με την πλάτη, βυ­θι­στή­κα­με στον αυ­τό­κλη­το πο­λι­τι­κό μας υπο­κει­με­νι­σμό, και τώρα κά­νου­με λόγο, με πε­ρισ­σή αυ­τάρ­κεια, για την κα­θί­ζη­ση του κι­νή­μα­τος, για το ότι η ερ­γα­τι­κή τάξη δεν μας ακο­λου­θεί, για την απερ­για­κή «έρημο» που ζούμε και ξα­να­ζού­με. Δεν είναι στρα­βός ο για­λός, εμείς στρα­βά αρ­με­νί­σα­με και από πολ­λές πλευ­ρές συ­νε­χί­ζου­με να το κά­νου­με και σή­με­ρα. Κι’ ακόμη χει­ρό­τε­ρα στρου­θο­κα­μη­λί­ζο­ντας και απο­κρύ­βο­ντας αυτές τις αλή­θειες από τα ίδια μας τα μάτια, απο­διώ­χνο­ντας τις ευ­θύ­νες μας από την ίδια μας τη σκέψη.

Οι υπογραμμίσεις είναι της ΕΠ 
ΠΗΓΗ: Ίσκρα

Σχόλια