Ένας Συριζαίος κοιτάζει το δάχτυλό μου.



Ένας Συριζαίος κοιτάζει το δάχτυλό μου.
                                                 
Του Ηλία Ιωακείμογλου

Ο Αλέξης Τσίπρας και οι σύντροφοί του κάνουν ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να κάνει μέσα σε συνθήκες κρίσης μια πολιτική δύναμη που δηλώνει "Αριστερά": εφαρμόζουν το πολιτικό σχέδιο τού αντιπάλου και ως εκ τούτου αναλαμβάνουν το ρόλο πολιτικής δύναμης υποταγμένης στο πολιτικό πρόγραμμά του --χειρότερα: υποταγμένης στην ιδεολογία του.
Αυτό βεβαίως δεν είναι κάτι πρωτότυπο, το έχουν κάνει πριν από τους Συριζαίους όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Η πρωτοτυπία του Σύριζα συνίσταται στο γεγονός ότι ενώ τέθηκε ξαφνικά κάτω από την ομπρέλα του νεοφιλελευθερισμού, ως βοηθητική δύναμη, χωρίς αυτόνομη υπόσταση, κάτω από την ηγεμονία του αστισμού, υποτελής και υποζύγιο, κραδαίνει με πάθος και εξαλλοσύνη την υποτιθέμενη αριστερή του ταυτότητα. Αυτά προσδίδουν στον Συριζαίο, αυτόν τον νέο τύπο ανθρώπου, μια ακραία αντιφατική ταυτότητα: νεοφιλελές στην πράξη, αριστερός κατά δήλωση. Η ταυτότητα αυτή συνδυάζει στοιχεία, όχι απλώς ετερόκλητα, αλλά ανταγωνιστικά, σε μια στραμπουληγμένη ενότητα που είναι αδύνατο να την υπερασπιστεί ο ορθολογισμός.

 Μοιραία, ο Συριζαίος, αντιμέτωπος με την ιδεολογική τερατογένεση που τον κατοικεί και την αδυναμία του να την υπερασπιστεί ορθολογικά, καθίσταται εξαιρετικά ευάλωτος και ανασφαλής σε σχέση με ο,τιδήποτε υπενθυμίζει ότι ο Σύριζα συνδυάζει την αριστεροσύνη στα λόγια με τον νεοφιλελευθερισμό στην πράξη.

Κάθε κριτική που δέχεται ο Συριζαίος από τα αριστερά, όχι προσωπικά, αλλά στο όνομα του κόμματός του, τον οδηγεί σε μεγάλη εσωτερική ένταση επειδή απειλείται με διάλυση η αμφίσημη και ασταθής πολιτική προσωπικότητά του (αριστερός συν/πλην νεοφιλελεύθερος) την οποία δεν μπορεί να υπερασπιστεί με ορθολογικό τρόπο.

Έτσι εξηγείται και η λυσσασμένη αντίδρασή του κάθε φορά που τίθεται σε κριτική η βασική του αντίφαση: είναι αναγκασμένος να συγκεντρώνει όλες τις ψυχικές του δυνάμεις στην υπεράσπιση του γελοίου συμβιβασμού που επιχειρεί μεταξύ αριστεροσύνης και νεοφιλελευθερισμού.
Έτσι εξηγείται για ποιο λόγο καταφεύγει σε έναν επιθετικό και αναιδή ανορθολογισμό: διότι ο ορθολογισμός γίνεται για αυτόν ανυπόφορος και απειλητικός καθώς υπογραμμίζει την κραυγαλέα πολιτική αντίφαση που τον διακατέχει.

Έτσι εξηγείται ότι προσπαθεί να υπεκφύγει με την παρανοϊκή δήλωσή του ότι το κόμμα του, που ασκεί σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική, δεν συμφωνεί αυτό το ίδιο με αυτό που πράττει, δηλαδή με τον εαυτό του --αν και εσωτερικά, ενδόμυχα και με πόνο ψυχής σπαράσει.
Έτσι εξηγείται για ποιο λόγο ο Συριζαίος εκλαμβάνει ακόμη και την πιο ήπια κριτική στην κυβέρνηση και την πολιτική της ως bullying και υφιστάμεθα το κακόγουστο θέαμα τού αδικημένου και κατατρεγμένου Συριζαίου.
Έτσι εξηγείται η αξιολύπητη φυγή από την πραγματικότητα, όπως της κ.Αχτσιόγλου που φαντασιώνεται ότι το κόμμα της "ασκεί φιλεργατική πολιτική μέσα σε ασφυκτικές συνθήκες".

Έτσι εξηγείται η μόνιμη καταφυγή του Συριζαίου σε ισχυρισμούς που δεν μπορεί κανένας να ελέγξει ως αληθείς ή ως ψευδείς, όπως και τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας: π.χ. ότι εάν δεν ήταν αυτοί, θα ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι αποφάσεις που θα λαμβάνονταν θα ήταν ακόμη χειρότερες.

Έτσι εξηγείται γιατί όταν τους δείχνουμε το φεγγάρι αυτοί κοιτάζουν το δάχτυλό μας και μάλιστα εξοργίζονται με αυτό (όχι με το φεγγάρι, με το δάχτυλο).

ΠΗΓΗ: fb

Σχόλια