Ο χωρίς επιστροφή αντιδραστικός δρόμος του εργοδοτικού συνδικαλισμού και το ΠΑΜΕ

Ο χωρίς επιστροφή αντιδραστικός δρόμος του εργοδοτικού συνδικαλισμού και το ΠΑΜΕ

Το προηγούμενο δεκαήμερο ξεδιπλώθηκε ένα συνδυαστικό σχέδιο απεργοσπασίας, διάσπασης και αντιδραστικοποίησης από την ηγεσία της ΓΣΕΕ (πλειοψηφία ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, ΕΑΚ - παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ). Περιελάμβανε:

α) την πραξικοπηματική απόπειρα μπλοκαρίσματος της απεργίας στις 14/11 (δια της κήρυξης ανταπεργίας στις 28/11!) που είχαν αποφασίσει εκατοντάδες σωματεία, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα και όλος ο δημόσιος τομέας. Με πλαίσιο διεκδικήσεων αντικυβερνητικής, αντιεργοδοτικής κατεύθυνσης και σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα με διαδικασίες συνελεύσεων.
β) Το κάλεσμα στις οργανώσεις που απαρτίζουν την "ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ", να ενώσουν τις δυνάμεις τους στις 28/11, θέτοντας ξανά ένα "απεργιακό" πλαίσιο εντός του "μνημονιακού κεκτημένου".
γ)  Την υιοθέτηση πρακτικών ανοιχτής ρουφιανιάς και τρομοκράτησης των μαχόμενων δυνάμεων με την πρόσκληση στην αστυνομία να παρέμβει στις συνδικαλιστικές διαδικασίες (κάτι που η κυβέρνηση και η κ. Παπακώστα έσπευσε να υλοποιήσει με περιφερόμενους χαφιέδες σε συνέδρια εργατικών κέντρων και συνελεύσεις). Εάν στο τελευταίο προστεθεί και η σκόπιμη απουσία της από οποιαδήποτε αντίδραση απέναντι στον απεργοκτόνο συνδικαλιστικό νόμο το Γενάρη του 2018, η εικόνα ολοκληρώνεται.
Η ΓΣΕΕ έχει αλλάξει πίστα. Δεν της αρκεί η λογική του "κοινωνικού εταιρισμού", το διαρκές ξεπούλημα των αγώνων με τον κατακερματισμό και την αποκλιμάκωση, τα ψοφοδεή αιτήματα που δεν συσπειρώνουν, το YES στην Ε.Ε. Επιδιώκει πλέον να παίξει το ρόλο του χωροφύλακα στους ταξικούς αγώνες και της συνιστώσας του αντεργατικού μπλοκ κυβέρνησης, δεξιάς αντιπολίτευσης, εργοδοσίας, κράτους. Τι άλλο πια συνιστά αστικοποιημένο συνδικαλισμό;
Το σχέδιο αυτό έχει εξήγηση. Προσπαθεί να διαφυλάξει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τον ΣΕΒ και τους εφοπλιστές, γενικά την αστική πολιτική μπροστά στη διαφαινόμενη ανάπτυξη των εργατικών και νεολαιίστικων αντιστάσεων. Στην περίοδο των ματωμένων πλεονασμάτων, της μόνιμης ευρωεπιτροπείας, της χρεομηχανής και της Νατοϊκής, ιμπεριαλιστικής επανεξόρμησης δεν επιτρέπονται αποκλίσεις από τη "σταθερότητα". Ειδικά όταν ο κόσμος φαίνεται ότι δεν τσιμπάει στα μεταμνημονιακά ψίχουλα και ζητάει πολύ περισσότερα. Ότι δεν αρκείται στο "κίνημα δικαστικών διεκδικήσεων" που διαφημίζουν ΜΜΕ, κυβερνητικοί παράγοντες και δικηγορικές εταιρείες αλλά ξαναανακαλύπτει το "νόμο του εργάτη", το δίκιο της απεργίας και της διαδήλωσης.
Το σχέδιο αυτό είναι πολιτικό, και με την ευρεία έννοια κομματικό (για το κόμμα του κεφαλαίου!). Και είναι ύπουλο γιατί έχει τη μεταμφίεση της "απεργίας", της "εργατικής οργάνωσης", του "συνδικαλισμού".
Το μεγάλο ερώτημα είναι πως στέκονται οι ταξικές, αγωνιστικές δυνάμεις. Η 1η Νοέμβρη έδειξε - με ένα μικρό, αλλά μεγάλης ποιότητας βήμα - ότι πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν να βαδίσουν απεργιακά και χωρίς τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό.
Τι κάνει όμως το ΠΑΜΕ; Δυστυχώς έχει τεράστια πολιτική ευθύνη για την ανοχή και τελικά υποταγή, που δείχνει στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Οι δικαιολογίες περί "συσχετισμού", "πανεργατικής δυνατότητας απεργιακής συσπείρωσης από τη ΓΣΕΕ", "διεύρυνσης του αριθμού των απεργών" είναι παιδαριώδεις και εκτός εποχής.
Το πρόβλημα με τη στάση του ΠΑΜΕ μεγεθύνεται από τη στιγμή που το ίδιο ξαναβάζει τη ΓΣΕΕ στο παιχνίδι, όταν έδειχνε να έχει χάσει την πρωτοβουλία κινήσεων με τις από τα κάτω προσπάθειες ευρύτερης και πανελλαδικής απεργιακής συσπείρωσης (μέρος της οποίας - στην πράξη - ήταν και η 1η Νοέμβρη και ας τη λοιδώρησε το ΠΑΜΕ). Ο γραμματέας του ΚΚΕ στις 24/10 από την Πάτρα καλούσε: " Θα μπορούσε να στηρίξει και η ΓΣΕΕ αυτό τον αγώνα (σ.σ. της 14/11) και να καλύψει μια σειρά εργαζόμενους που θέλουν να απεργήσουν, να διεκδικήσουν αλλά δεν τους καλύπτουν τα σωματεία τους γιατί δεν έχουν πάρει αποφάσεις". Την 1η Νοέμβρη αντί οι αγωνιστές του ΠΑΜΕ να είναι στο δρόμο της
διακλαδικής απεργίας έδιναν συνέντευξη τύπου έξω από τα γραφεία της ΓΣΕΕ για να την πείσουν. Και όταν αυτή "ανταποκρίθηκε" στο κάλεσμα, με τους δικούς της φυσικά υπονομευτικούς όρους, το ΠΑΜΕ άρχισε να την κατηγορεί για το χαρακτήρα που δίνει στην απεργία της 28/11 (την ονομάζει απόφαση υπονόμευσης του ενιαίου απεργιακού μετώπου). Όμως, την ίδια στιγμή πειθαρχεί στις αποφάσεις της και σπεύδει να πάρει πίσω την 14/11, πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Θεωρεί μάλιστα την 28/11 "κλιμάκωση"!!! με πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη και καμαρώνει που πάρθηκε με δική του πίεση!
Κατά τη γνώμη μας η τεράστια αυτή αντίφαση προκύπτει από τις λανθασμένες αναλύσεις που οδηγούν σε οπορτουνιστικές παλινωδίες:
- Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει τη ΓΣΕΕ ως την παλιά γραφειοκρατία και όχι ως αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Γι αυτό έχει την αυταπάτη ότι μπορεί να αλλάξει - και μάλιστα με τον εκλογικό δρόμο - δίνοντας τη "μάχη των συσχετισμών" στα εργατικά κέντρα ενόψει συνεδρίου της. Ο "μηχανισμός" όμως του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού (που κορυφή του είναι η ΓΣΕΕ) έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια με τα ινστιτούτα, τα κρατικά κονδύλια, το νομικό πλαίσιο που της δίνει υπερεξουσίες, τις νοθείες, τα πολύμορφα δίκτυα συμπόρευσης με τους εργοδότες δεν αλλάζει με όρους εργατικής δημοκρατίας και εκλογών. Δυστυχώς! Ανατρέπεται με το συσχετισμό στα πρωτοβάθμια σωματεία και την ανάληψη ευθύνης για τη δημιουργία άλλου ταξικού και ενωτικού κέντρου αγώνα που θα οργανώνει και απεργιακά γεγονότα. Σε αυτό πρέπει να συμβάλλει το ΠΑΜΕ και όχι στην "πίεση" της ΓΣΕΕ.
-Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει τη ΓΣΕΕ ως αποκλειστικό φορέα του πανεργατικού αγώνα. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις τη θεωρεί "διευκολυντικό παράγοντα" νομιμότητας μιας απεργίας (εξ ου και η φιλολογία περί δυνατότητας "να απεργήσει κόσμος και εκεί που δεν υπάρχουν σωματεία"). Δεν είναι καθόλου έτσι. Αν για να απεργήσει ο κόσμος χρειάζεται την άδεια του εργοδοτικού συνδικαλισμού τότε που είναι η Λενινιστική λογική περί "απεργίας σχολείο ταξικής συνειδητοποίησης"; Επιπλέον τα σωματεία που συσπειρώνονται σε πραγματικά ταξικές μάχες δεν είναι καθόλου λίγα. Στο όνομα μιας "γενικής απεργίας φετίχ" γιατί να θυσιαστούν συντονισμένες και γενικευμένες μάχες ταξικής προοπτικής και κλιμάκωσης εκατοντάδων σωματείων; Οι απεργίες δεν είναι τυπικά νούμερα αλλά περιεχόμενο, μορφή, αιτήματα, σύγκρουση με κυβέρνηση και κεφάλαιο, οργάνωση από τα κάτω, κλιμάκωση, κατακτήσεις.
- Το ΠΑΜΕ ταυτίζει την ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης με την άνοδο της παραταξιακής του επιρροής. Γι αυτό δείχνει να επιζητεί "αποφάσεις γενικής απεργίας" από τη ΓΣΕΕ άσχετα με το περιεχόμενο και τον τρόπο λήψης τους, ως ευκαιρία εμφάνισης της πολιτικής του παρουσίας στις πλατείες. Από εδώ προκύπτει η λογική "απεργούμε με το δικό μας πλαίσιο και στη δική μας συγκέντρωση". Οι γενικές απεργίες δεν είναι όμως ευκαιρίες εισοδισμού! Το ποιος τη διευθύνει, την αποφασίζει, τι αιτήματα και πολιτικό πρόσημο έχει, πως συνεχίζεται και τι προξενεί στον ταξικό αντίπαλο έχει τεράστια σημασία. Μπορεί να πολιτικοποιήσει απότομα τον εργατόκοσμο, μπορεί και να τον καθηλώσει.
Οι ταξικές δυνάμεις δεν μπορούν άλλο να υπηρετούν και να εντάσσονται (διαφοροποιούμενοι στα χαρτιά και στις πλατείες) στο υπονομευτικό σχέδιο της ΓΣΕΕ. Προκύπτει μείζον θέμα τοποθέτησης απέναντι στην ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και μετωπικής αντιπαράθεσης με το αντιδραστικό σχέδιο διάλυσης της αγωνιστικής πτέρυγας. Η 1η Νοέμβρη δείχνει το δρόμο. Η 14 Νοέμβρη παρά την απόσυρση του ΠΑΜΕ μπορεί να συνεχίσει μια δυναμική. Η σελίδα έχει γυρίσει!
ΠΗΓΗ: Πριν



Σχόλια