Η μεγάλη κλιματική απειλή είναι το κεφάλαιο


Η μεγάλη κλιματική απειλή είναι το κεφάλαιο

Τον Νοέμβριο η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) κατέληξε στο συμπέρασμα πως εάν δεν περιοριστεί η άνοδος της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη στους 1,5 βαθμούς Κελσίου (ήδη υπάρχει άνοδος ενός βαθμού από τα προβιομηχανικά επίπεδα) οι συνέπειες θα είναι έντονα αρνητικές.
Επιπλέον, εκτίμησε πως οι δεσμεύσεις των κρατών μετά τη Συμφωνία του Παρισιού (2015) οδηγούν σε άνοδο της θερμοκρασίας κατά 3 βαθμούς (και δεν τηρούνται ούτε κι αυτές). Η IPCC εισηγήθηκε μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου (διοξείδιο του άνθρακα κ.λπ.) κατά 50% μέχρι το 2030, δηλαδή άμεσα! Η IPCC δεν είναι όργανο ακραίων οικολόγων, υπάρχουν πολύ πιο ανησυχητικές μελέτες. Το 2018 οι εκπομπές αυξήθηκαν τουλάχιστον 2,7% (1,6% το 2017), από τις μεγαλύτερες ετήσιες αυξήσεις.
Στις 15 Δεκεμβρίου 2018 οι εκπρόσωποι περίπου 200 κυβερνήσεων χειροκροτούσαν όρθιοι στη λήξη μιας ακόμα διάσκεψης του ΟΗΕ για το κλίμα στο ρυπασμένο Κατοβίτσε. Σαν την αίθουσα χορού του Τιτανικού... Τρία χρόνια μετά τη «Συμφωνία» του Παρισιού δεν είχαν καταλήξει ούτε στον τρόπο υπολογισμού των εκπομπών. Η κυνική διαπραγμάτευση οδήγησε σε ένα αποτέλεσμα• μέχρι να αμφισβητηθεί πάλι. Οι ΗΠΑ (που έχουν αποσυρθεί από τη Συμφωνία), μαζί με Ρωσία, Σαουδική Αραβία και Κουβέιτ μπλόκαραν την υιοθέτηση των συμπερασμάτων του IPCC. Χαιρετίστηκε μόνο η έγκαιρη διαμόρφωση της έκθεσης! Τώρα πια και η Βραζιλία του Μπολσονάρου φρενάρει τα σχετικά μέτρα.
Για μια ακόμα φορά αποδείχθηκε πως ο ανταγωνισμός μεταξύ των καπιταλιστικών οικονομιών και κρατών -που οξύνεται στις μέρες μας- δεν επιτρέπει τη λήψη παγκόσμιων μέτρων για την αντιμετώπιση της επικίνδυνης κλιματικής απορρύθμισης. Από το 1992 που ξεκίνησαν οι διεθνείς συναντήσεις για το κλίμα και ενώ το φαινόμενο ολοένα και αναδεικνύεται πιο απειλητικό, γίνεται ακόμα πιο σαφές πως η ανθρωπότητα δεν μπορεί να περιμένει το κεφάλαιο και τους πολιτικούς εκπροσώπους του για να δώσουν απαντήσεις, καθώς αυτοί κοιτούν μόνο το πώς θα επωφεληθούν, είτε από τη διατήρηση του σημερινού ενεργοβόρου και ρυπογόνου μοντέλου (δείτε τον πυρετό που προκαλεί το σχιστολιθικό αέριο στις ΗΠΑ και οι εξορύξεις σε Ελλάδα και νοτιοανατολική Μεσόγειο), είτε από το πέρασμα στον «πράσινο καπιταλισμό», με τα μεγάλα κέρδη, τις μη συνολικές και αμφισβητούμενες ως προς το φιλοπεριβαλλοντικό χαρακτήρα τους επιδράσεις και τη σταθερή κατεύθυνση να πληρώσουν το μάρμαρο οι λαοί.
Η κλιματική αλλαγή δεν είναι, απλά και κυρίως, μια «ανθρωπογενής εξέλιξη» (όπως λέει η IPCC και οι συστημικές περιβαλλοντικές οργανώσεις) αλλά αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και του αδηφάγου χαρακτήρα της. Άνω του 70% των παγκόσμιων εκπομπών, από το 1988 μέχρι το 2017, προέρχονται από 100 μεγάλες εταιρείες, ενώ μόλις 25 ευθύνονται για το 50% των εκπομπών! Οι μεγάλες πολυεθνικές της ενέργειας (ExxonMobil, Shell, BP και Chevron) περιλαμβάνονται στην κατάμαυρη λίστα, μαζί με κρατικές εταιρείες της Κίνας, της Ρωσίας κλπ.
Οι κυβερνήσεις της ΕΕ επιχειρούν να ρίξουν το βάρος στα λαϊκά στρώματα, υιοθετώντας τον «φόρο άνθρακα» ως έμμεσο φόρο στα καύσιμα και την ενέργεια. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής των «κίτρινων γιλέκων» και που δείχνει πόσο αδιέξοδος είναι αυτός ο δρόμος — και διπλά επικίνδυνος, καθώς στρέφει κόσμο προς τους αντιδραστικούς αρνητές της κλιματικής αλλαγής.
Τα ζητήματα αυτά θα γίνουν αντικείμενο μεγάλης αντιπαράθεσης το επόμενο διάστημα και απαιτείται από το εργατικό κίνημα και την αντικαπιταλιστική κομμουνιστική Αριστερά να εντάξουν οργανικά την κλιματική κι ευρύτερα περιβαλλοντική διάσταση στις διεκδικήσεις τους, στο πρόγραμμα και στη φυσιογνωμία τους.
Γιάννης Ελαφρός
ΠΗΓΗ: Πριν

Σχόλια