Το ακούτε κ. Τσίπρα και κ. Μητσοτάκη; Οι μειωμένοι φορολογικοί συντελεστές για το κεφάλαιο βοηθάνε μόνο τον πλούτο και όχι την ανάπτυξη.


Το ακούτε κ. Τσίπρα και κ. Μητσοτάκη; Οι μειωμένοι φορολογικοί συντελεστές για το κεφάλαιο βοηθάνε μόνο τον πλούτο και όχι την ανάπτυξη.

Ο Άρθουρ Λάφερ ήταν το 1974 ένας νέος οικονομολόγος που μόλις είχε αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Τον αναφέρουμε γιατί ήταν αυτός που έγραψε σε μια χαρτοπετσέτα τις προτάσεις του για τη φορολογική πολιτική των ΗΠΑ και την έδωσε στον Ντικ Τσέινι και στον Ντόναλντ Ράμσφελντ, τους βοηθούς τού τότε Αμερικανού πρόεδρου Τζέραλντ Φορντ.

Σε αυτήν τη χαρτοπετσέτα περιέγραφε πολύ συνοπτικά το σκεπτικό στο οποίο στηρίζεται το σχέδιο της υφιστάμενης κυβέρνησης για τη φορολογική μεταρρύθμιση των ΗΠΑ: η αύξηση των φόρων μειώνει τα έσοδα του κράτους, επειδή αποδυναμώνεται η ανάπτυξη.
Τη δεκαετία του 1970, όμως, ήταν διαφορετικά τα πράγματα στην αμερικανική οικονομία. Ο φορολογικός συντελεστής για τα υψηλότερα εισοδήματα έφθανε το 70%. Νωρίτερα είχε φθάσει και 83%! Επί τρεις δεκαετίες, κάτι περισσότερο από το 10% του εθνικού εισοδήματος κατέληγε στο 1% των πλουσιοτέρων της χώρας.
«Το 1986 μειώσαμε τον ανώτατο φορολογικό συντελεστή από το 50% στο 28% και τον συντελεστή φορολόγησης των επενδύσεων από το 46% στο 34%», σχολιάζει ο Μπρους Μπάρτλετ, οικονομικός σύμβουλος του Ρόναλντ Ρέιγκαν. «Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μεγαλύτερη δημιουργία κινήτρων, αλλά δεν ενθυμούμαι να δόθηκε ισχυρή ώθηση στην ανάπτυξη».
Αρχίζει να γίνεται ευρέως ξεκάθαρο ότι η μείωση των φόρων για τους πλούσιους όχι μόνον δεν θα ενισχύσει την ανάπτυξη αλλά μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη. Αυτό επισήμανε ο Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί μαζί με συναδέλφους του στα πανεπιστήμια Μπέρκλεϊ και Χάρβαρντ. Ανέλυσαν τις οικονομίες του βιομηχανοποιημένου κόσμου από τη δεκαετία του 1970 μέχρι τα χρόνια πριν από το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης και δεν διαπίστωσαν καμία σχέση ανάμεσα στη μείωση της φορολογίας και στην ανάπτυξη.
Παρ’ όλα αυτά, το επιχείρημα του κ. Λάφερ ακόμα συζητείται σε μια οικονομία που έχει αλλάξει πολύ από τη δεκαετία του 1970 και του 1980.
Σήμερα, το 1% του πληθυσμού απορροφά πάνω από το 20% του εθνικού εισοδήματος, διπλάσιο ποσοστό από το 1974. Ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής βρίσκεται στο 39,6%, λίγο παραπάνω από το ήμισυ που ίσχυε τότε.
Οι δισεκατομμυριούχοι ήταν μέχρι πριν κάποιες δεκαετίες, κάτι σπάνιο στις ΗΠΑ. Η διαρκής όμως μείωση των φορολογικών συντελεστών οδήγησε στον πολλαπλασιασμό τους ενώ από το 2008 συνολικά ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων στον κόσμο έχει διπλασιαστεί, σύμφωνα και με την έκθεση που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα από την μη κερδοσκοπική Oxfam.
Μόλις τον περασμένο χρόνο, οι δισεκατομμυριούχοι κέρδιζαν 2,5 δισεκ. δολάρια τη μέρα.
Το 1982, την πρώτη χρονιά που το Forbes παρουσίασε τη διάσημη πλέον λίστα με τους 400 πιο πλούσιους Αμερικανούς, υπήρχαν μόλις 12 δισεκατομμυριούχοι. Ο πλουσιότερος άνθρωπος στις Η.Π.Α. ήταν τότε ένας 85χρονος μεγιστάνας από τον κλάδο της ναυτιλίας με περιουσία 2δισεκ. δολαρίων ή 5,2δισεκ. δολάρια σε σημερινή αξία.

Για πολλές δεκαετίες η ιδέα πως μια χούφτα πλουτοκρατών θα μπορούσε να ελέγχει όλο το χρήμα στις ΗΠΑ θεωρείτο «αντι-αμερικανικό», όπως επισημαίνει ο Στάινμπαουμ. Η λογική πως κανείς δεν πρέπει να είναι τόσο πλούσιος ήταν εμφανής όχι μόνο στην ίδια την κοινωνία, αλλά αντικατοπτριζόταν και στις πολιτικές των κυβερνήσεων αφού από το 1936 έως και τη δεκαετία του 1980 το ανώτατο ποσοστό φορολογικού συντελεστή δεν ήταν ποτέ μικρότερος του 70%. 
Τώρα όμως η λίστα του Forbes αποτελείται μόνο από δισεκατομμυριούχος και πρώτος είναι ο Τζεφ Μπέζος με 160δισεκ. δολάρια. 
Τι λένε οι super-rich για τους φόρους
Βέβαια όλοι οι super-rich που έχουν κάνει ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αυξήσουν τον πλούτο τους εκμεταλλευόμενοι πλήθος νόμων στις ΗΠΑ- που δεν αφορούν μόνο τη φορολογία αλλά και σειρά ρυθμιστικών κανόνων-φαίνονται προετοιμασμένοι να κάνουν και ό,τι μπορούν για να μην χάσουν αυτά που έχουν. 
Αναμφίβολα το θέμα της φορολόγησης τους είναι σημαντικό και αποτελεί κορυφαίο ζήτημα για τους ίδιους και τις επιχειρήσεις τους. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τo άρθρο του δισεκατομμυριούχου, Γουόρεν Μπάφετ στους Νew York Times . Σε αυτό εξηγούσε με περισσή ειλικρίνεια (ή μήπως θράσος;)  πώς η χαμηλή φορολόγηση στις ΗΠΑ βοήθησε στην αύξηση του πλούτου του τη στιγμή που «φτωχοί Αμερικανοί και πολίτες της μεσαίας τάξης πολεμούν στο Αφγανιστάν και οι
περισσότεροι Αμερικάνοι παλεύουν για να τα βγάλουν πέρα ενώ εμείς οι mega-rich συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε εντυπωσιακές φορολογικές ευκαιρίες». 
Σε ανάλογο μήκος κύματος και η δήλωση του πολυεκατομμυριούχου, Κρις Σάκκα που σήμερα αξίζει 1δισεκ. δολάρια εξαιτίας των επενδύσεων του σε Twitter και Uber όταν οι εταιρείες ήταν ακόμη στα σπάργανα. Όπως δήλωσε στη HuffPost US «πολλοί Αμερικανοί δουλεύουν σαν τα σκυλιά αλλά δεν καταφέρνουν να τα βγάλουν πέρα» ενώ σχολιάζει πως δεν υπάρχει πλέον ένα κρατικό δίχτυ ασφαλείας για όλους αυτούς τους ανθρώπους, γεγονός που καταστρέφει το «αμερικανικό όνειρο». 
Και ήρθε ο Τραμπ, εκπρόσωπος του κεφαλαίου και κεφαλαιοκράτης ο ίδιος, να δώσει με την "φορολογική του μεταρρύθμιση" και τις φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου νέα ώθηση στη συσσώρευση πλούτου. Ας δουλεύουν οι εργαζόμενοι σαν τα σκυλιά…
Και ενώ "δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα υπό ή υπέρ φορολογούνται" σύμφωνα με μελέτη της PwC σκούζει ο κ. Μητσοτάκης για μειώσεις φόρων στο κεφάλαιο, και τον σιγοντάρει η κυβέρνηση, όχι μόνο γιατί είναι ακραιφνής πολιτικός εκπρόσωπος του αλλά και γιατί θέλει να φαίνεται και ως ο αυθεντικότερος, αφού ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνηση του τού παίρνουν την μπουκιά από το στόμα με τις φοροαπαλλαγές και φοροελαφρύνσεις που εισάγουν, όπως και για τις υποσχέσεις που δίνουν.
Επιμέλεια-σχόλιο: Πάνος Ευθυμίου

Σχόλια